English version Po polsku Irish version




Pozwólcie, aby ogarnęło Was światło Chrystusa i nieście to światło wszędzie, gdziekolwiek się znajdujecie. Światło Jego Oblicza oświeca oczy naszych serc i uczy nas spoglądać na wszystko w świetle Jego Prawdy i Jego miłosierdzia, które ogarnia wszystkich.

Jan Paweł II,
Światowy Dzień Młodych, Toronto 2002

Rozeznawanie powołania

Czym jest rozeznawanie powołania?

Już w momencie, gdy Bóg stwarzał nas, miał pewną wizję dla naszego życia, która całkowicie wykorzystałaby nasz potencjał i możliwości. Rozeznawanie powołania to nic innego jak pozwolenie Bogu, aby objawił nam Jego plan dla naszego życia oraz zaufanie Mu, że On wie, co dla nas jest najlepsze.

Bóg objawia swój plan pomagając nam odkryć najgłębsze pragnienia naszego serca. Pragnień zaś mamy dużo i to na wielu, różnych poziomach. Jednak dopiero dotarcie do naszych najgłębszych pragnień, objawia nam nasze powołanie. I czy jest to małżeństwo, życie zakonne czy jakiekolwiek inne powołanie - jest to zawsze nasza własna, wyjątkowa droga odpowiedzi na miłość Boga. To może oznaczać konieczność porzucenia własnych pomysłów i planów, i zgodę na prowadzenie przez Boga. Nie jest to łatwe, ale Bóg kocha nas bardziej niż możemy to sobie wyobrazić i gdziekolwiek nas On zaprowadzi, będziemy tam najbardziej szczęśliwi i najbardziej spełnieni. Nie ma więc powodu do niepokoju czy obawy, a to co jedynie jest potrzebne to zaufanie Mu i głębokie przekonanie o Jego miłości do nas.

Już sama droga poszukiwania jest jakąś odpowiedzią na pragnienie głębszej relacji z Bogiem, który nas woła i pragnie z nami rozmawiać. Jedynie wtedy, gdy doświadczymy jak bardzo jesteśmy kochani przez Pana, będziemy w stanie odpowiedzieć naszym 'tak', podobnie jak to uczyniła Maryja: 'Oto ja Służebnica Pańska. Niech mi się stanie według Twego słowa.' /Łk 1;36/. Maryja jest naszym stałym towarzyszem i przewodnikiem, niemniej duże znaczenie ma także posiadanie doświadczonego kierownika duchowego, który towarzyszyłby nam w drodze. Nikt nie powinien rozeznawać za nas, jednak inni mogą pomóc nam dostrzec pragnienie Boga i wzrastać w wolności.

Pragniemy podzielić się z Wami kilkoma pomysłami i pytaniami, które mogą okazać się pomocne w Waszych poszukiwaniach. Mamy nadzieję, że: 'Umocnieni przez osobistą modlitwę, usposobieni przez ciszę, ukształtowani przez Liturgię Kościoła, odkryjecie Wasze szczególne powołanie, które Bóg ma dla każdego z Was.' (Papież Benedykt XVI, Spotkanie Młodych, New York 2008)

Dlaczego potrzebuję rozeznawać moje powołanie?

Jeśli Bóg ma plan dla naszego życia, to dlaczego tak często wydaje się, że zaczynamy od niewłaściwego miejsca - tj. od nas samych. Zwykle pytania, które sobie stawiamy są bardzo skoncentrowane na nas samych: 'Co chcę robić w życiu?', 'Jakie są moje cele, marzenia, moje ambicje?', 'Co powinienem zrobić z moim życiem?'. Czy nie powinniśmy zacząć najpierw myśleć o Bogu, jako naszym Stworzycielu? Zostaliśmy stworzeni przez Boga i dla Boga, i dopóki tego nie zrozumiemy, nasze życie nigdy nie nabierze pełnego sensu. W Bogu znajdujemy naszą tożsamość, naszą wartość i nasze przeznaczenie.

A ponieważ Bóg uczynił nas wolnymi, składając w nasze ręce realizację nas samych, życie niesie ze sobą konieczność podejmowania wielu decyzji. Droga świętości nie jest wolna od problemów. Każdy z nas spotyka trudności i sytuacje, gdzie nie widzimy jasnych, szybkich czy łatwych rozwiązań. Innymi słowy, bardzo często stajemy przed pytaniem: 'Co mogę zrobić?', bądź 'Co powinienem zrobić?'. Dla niewierzących, bądź dla ludzi, którzy nie pozwalają, aby wiara miała wpływ na ich życie, podejmowanie decyzji jest oparte wyłącznie na jednym - na ważeniu 'za' i 'przeciw' różnych opcji czy intuicji, które często są wytworem naszych emocji, zachcianek lub osobistych preferencji. Ale dla osoby, która ma żywą i dynamiczną wiarę, pytanie: 'Co powinienem zrobić?', przekształca się w pytanie: 'Jaka jest wola Boża dla mnie w tej konkretnej sytuacji?', 'Czego Chrystus pragnie ode mnie?'.

Rozeznawanie nie jest - jak niektórzy myślą - tylko jakimś etapem, przez który przechodzimy najczęściej około rok przed wyborem naszej życiowej drogi.

Aby więc lepiej zrozumieć potrzebę rozeznawania spróbujmy zatrzymać się na kilku prostych faktach:

    1. Bóg kocha nas. Pragnie dzielić się z nami swoim życiem i miłością, i doprowadzić nas do pełnej radości, do której nas stworzył, radości trwającej całą wieczność. Skoro więc Jego plan jest tak piękny jest rzeczą bardzo ważną, abyśmy rozeznawali drogę, która prowadzi nas do wypełnienia Jego woli. Nasz Bóg nie jest Bogiem, który pozostaje gdzieś daleko, niezaangażowany. On przyszedł, aby żyć pośród nas i z nami. I to nie tylko wtedy, gdy dokonał Wcielenia, stając się człowiekiem - jednym z nas, ale przez Chrzest Bóg rzeczywiście zamieszkuje w nas.

    2. Nasz natura została rozbita przez grzech. Na skutek tego nasz intelekt stracił jasność poznania, co powoduje, że trudno jest nam poznać i zrozumieć wolę Bożą, a nasza osłabiona wola nie lubi podążać za nią, nawet wtedy, gdy wiemy jaka ona jest. Nasze namiętności i uczucia są bardzo nieuporządkowane, stąd często zachowujemy się jak rozpieszczone dzieci, nigdy niezaspokojone i zawsze próbujące dostać wszystko, o co proszą.

    3. Szatan istnieje. Możemy odczuwać jego wpływ na nas i w świecie. Jego jedyną przyjemnością jest oddzielanie nas od kochającego nas Ojca - to jest cel, do którego nieustępliwie dąży.

Te trzy punkty prowadzą nas do logicznej konkluzji, że potrzebujemy pomocy w rozeznawaniu woli Bożej dla nas. Potrzebujemy rozeznawać, które poruszenia naszej duszy pomagają nam wyraźniej widzieć wolę Bożą i podążać za nią, a które oddzielają nas od tego.

W jaki sposób mogę rozeznać swoje powołanie?

Do tego, aby móc rozeznać nasze powołanie potrzebujemy trzech podstawowych dyspozycji, a są to:

    1. Pragnienie, aby wypełnić wolę Bożą. Tylko wtedy jesteśmy w stanie rozeznawać, gdy jesteśmy gotowi uczynić to, czego Bóg pragnie. Musimy być gotowi, dać Bogu 'wolną rękę'.

    2. Otwartość na Boga. Zdarza się dość często, że nasze rozeznawanie kończy się próbą dostosowania Boga do naszego sposobu myślenia. Pragniemy czynić Boże dzieła, ale często chcemy uczynić to na nasz sposób, i niekoniecznie chcemy, aby On miał w to wgląd. Prawdziwa zaś otwartość jest czymś więcej niż tylko intelektualną akceptacją faktu, że Bóg nas powołuje. Zasadniczo oznacza to, że niezależnie od naszych lęków i niepokojów, dajemy siebie Bogu całkowicie: 'Uczynię o cokolwiek mnie poprosisz.'

    3. Poznanie Boga oparte na osobistym doświadczeniu i spotkaniu. Modlitwa i pomoc drugich osób jest potrzebna po to, abyśmy mogli poznać Boga jako Osobę, nie zaś jako teorię. Czymś koniecznym jest wejście w osobową relację z Bogiem, w której On jest Przyjacielem, z którym możemy dzielić się wszystkim. Staje się to łatwiejsze, gdy zobaczymy, że z miłości do nas Bóg stał się człowiekiem, takim jak my. A ponieważ był jednym z nas i tak jak my przeżywał lęk, niepokój, radość, dlatego możemy nawiązać z Nim bardzo osobistą, intymną relację.

Te trzy dyspozycje mają coś wspólnego. Podkreślają jak ważne jest dla nas doświadczenie miłości Boga. To ono właśnie uzdalnia nas do dania odpowiedzi na Jego miłość. Następnie potrzeba modlić się o łaskę wzrastania w tej miłości, aż do momentu, gdy wzrośnie ona na tyle, że będziemy mogli ofiarować nasze życie Bogu, czy to w małżeństwie, w życiu zakonnym, w kapłaństwie, czy w jakiejkolwiek innej służbie, do której jesteśmy powoływani. Najważniejsze jest więc, aby nieustannie rozwijać naszą relację z Jezusem. Czynimy to, poświęcając Mu czas każdego dnia, uczestnicząc we Eucharystii, czytając Pismo Św., spędzając czas na adoracji Najświętszego Sakramentu i napełniając nasze umysły i serca Jego słowami, pełnymi miłości i odwagi.

Niejasne powołania nie istnieją. Jezus zawsze zaprasza nas do czegoś szczególnego, np., do jakiejś konkretnej wspólnoty zakonnej czy też stawia przed nami konkretną osobę, z którą mamy dzielić nasze życie małżeńskie. Kiedy odnajdujemy miejsce, do którego Bóg nas zaprasza, często możemy doświadczać pokoju, radości, ale w tym samym czasie możemy odczuwać też strach. Poznajemy też, że nie będzie to łatwa droga, że będzie wymagała od nas dawania siebie. Bardzo ważne jest, aby rozmawiać o naszych poszukiwaniach z różnymi ludźmi. Pozwala to nam zobaczyć jak Bóg ich prowadził i dalej prowadzi w ich powołaniu. Jeśli zaś w naszym sercu pojawia się myśl o powołaniu zakonnym czy kapłańskim, jest dobrą rzeczą odwiedzić różne wspólnoty zakonne czy seminaria. Wola Boża - 'napisana na niebie' - zdarza się bardzo rzadko, jeśli w ogóle, i w większości przypadków czymś najlepszym, co możemy zrobić, jest po prostu zrobić kolejny krok w kierunku, w którym wierzymy, że Bóg nas prowadzi. Ponad to wszystko najważniejsza jest ufność i pewność w miłość Boga do nas.

Jakakolwiek próba rozeznawania woli Bożej bez modlitwy skazana jest na niepowodzenie. Rozeznawanie bez modlitwy objawia naszą wolę, a nie wolę Boga. Czy mogłoby być inaczej jeśli nie konsultujemy się z Bogiem? Nie zawsze jest łatwo odkryć jak Bóg nas prowadzi, dlatego właśnie tak ważne znaczenie ma posiadanie duchowego kierownika, który towarzyszy nam w drodze i pomaga nam otworzyć się na miłość Boga. Tak więc potrzeba nam znaleźć jakąś kaplicę albo inne, ciche miejsce i mówić do Boga z głębi naszego serca, tak jak się mówi do najlepszego przyjaciela. Ważne jest, aby poświęcić na modlitwę jakiś konkretny czas i trzymać się go, nawet wtedy, gdy nie czujemy, aby coś się działo na modlitwie - jest to bowiem najważniejsza część rozeznawania woli Bożej.

Kierownictwo duchowe

Kiedy próbujemy słuchać Boga mówiącego do nas w czasie modlitwy, często zdarza się, że trudno jest nam usłyszeć, co Bóg mówi do nas. Potrzebujemy dlatego kogoś doświadczonego w życiu duchowym, aby pomógł nam rozpoznać głos Boga i iść w kierunku, który On nam wskazuje. Korzystanie z kierownictwa duchowego daje nam możliwość uzyskania rady i zachęty do wzrastania w różnych wymiarach naszego życia: duchowym, ludzkim czy apostolskim. Oprócz tego, że jest ono formą ludzkiej komunikacji, kierownictwo duchowe jest rozmową pomiędzy trzema osobami - osobą, która poszukuje, kierownikiem duchowym i Duchem Świętym. Pierwsze dwie osoby słuchają i próbują zrozumieć, co ta trzecia Osoba mówi. Tak więc, jest to przede wszystkim dialog, oparty na wierze, pomiędzy dwoma osobami, które wspólnie starają się odnaleźć wolę Bożą w konkretnych okolicznościach życia.

Wszyscy potrzebujemy kierownictwa duchowego. Kiedy rozważamy możliwość zmiany pracy - to zwykle rozmawiamy o tym długo z innymi osobami, pragnąc poznać ich opinie, staramy się zbadać jakie możliwości daje ta praca, i tylko wtedy decydujemy się na nią, gdy jesteśmy głęboko przekonani, że to będzie dobra decyzja. Bardzo dziwne jest zatem to, że sprawy dotyczące nadprzyrodzonej materii (takie jak powołanie), są czasami postrzegane za całkowicie prywatne i osobiste, do tego stopnia, że uważa się, że nie powinny być one omawiane, a przecież jest to coś znacznie ważniejszego niż nowa praca.

yć może będzie potrzeba trochę czasu, aby znaleźć dobrego kierownika duchowego. Ważne jest jednak, aby szukać kierownika duchowego, który jest doświadczony, i którego życie jest głęboko skoncentrowane na Chrystusie. Aby pomóc nam rozeznać wolę Bożą, kierownik duchowy powinien poznać nasze najgłębsze tęsknoty, pragnienia, to co jest w nas mocne, silne i co jest słabe, kruche. Stąd tak ważna jest nasza otwartość w podejmowanym z nim dialogu.

(Jeśli mieszkasz Irlandii lub w Anglii możemy pomóc Ci, wskazując kierownika duchowego na terenie Twojego zamieszkania. Jeśli zaś nie, to ksiądz z Twojej parafii powinien być w stanie polecić Ci kogoś.)

Najważniejsze punkty:

  • Moje powołanie jest czymś najprawdziwszym i najgłębszym we mnie, czymś niepowtarzalnym, prawdziwym sensem mojego życia, który daje mi Bóg. Jest związane z moim oddaniem się Bogu i dawaniem siebie innym.

  • Moje powołanie nie zaczyna się we mnie. Jego źródłem jest inicjatywa Boga, który mnie powołuje. Ode mnie zależy czy zdecyduję się podążać za Nim, czy też nie. Jest to moja wolna decyzja.

  • Powołanie wymaga przede wszystkim wsłuchania się w pragnienia, które są w naszym sercu. Rozeznawanie więc nie dotyczy tylko rozważania, jaki sposób życia najbardziej odpowiada mojej osobowości. Powołanie jest szczególnym spotkaniem, w którym Bóg mnie wybiera, a ja wybieram Jego.

  • Rozeznawanie związane jest z drogą, w której stopniowo odkrywamy Boży plan dla nas, nie otrzymujemy zatem natychmiastowych odpowiedzi, ale ich szukamy.

  • Muszę być otwarty na to, co niespodziewane, starając się być gotowym do odpowiedzi całym moim sercem. Potrzebuję odwagi i zaufania, aby pozostawić swoje zabezpieczenia, wszystko, co znałem przedtem i starać się uczynić kolejny krok w wierze, także wtedy, gdy droga nie wydaje się być jasna.

  • Życie jest serią wyborów i musimy podejmować decyzje i wprowadzać je w czyn. Nie możemy pozostać tylko na intencjach i ciągle czekać na potwierdzenie.

  • Poświęcanie czasu na modlitwę jest jednym z najważniejszych aspektów rozeznawania woli Bożej.

  • Rozmawiając z Jezusem i słuchając Go możemy dzielić się z Nim naszymi obawami, lękami i pragnieniami. To pomaga nam rozwijać naszą relację z Nim, opartą na zaufaniu w Jego miłość do nas.

Kilka pomocnych pytań

© 2009 Poor Clares, Galway | Prawa autorskie