Nuns' Island, Galway.

Pierwsza wspólnota sióstr, która zamieszkała w  klasztorze  w Galway wywodzi się z Francji, z Flandrii, dokąd  na początku XVII wieku udały się irlandzkie oraz angielskie kobiety, które chciały wstąpić do Zakonu św. Klary. Ówcześnie w Irlandii oraz Wielkiej Brytanii nie istniał ani jeden klasztor Sióstr Klarysek, po tym, jak w 1534 roku, dekretem Henryka VIII wszystkie zakony katolickie zostały skasowane.  

W 1608 roku, przy pomocy Mary Ward, późniejszej założycielki Instytutu Najświętszej Maryji Panny, znanego jako Zgromadzenie Sióstr Loretanek, rozpoczęła się fundacja klasztoru Klarysek w Gravelines. Zadaniem tego klasztoru było formowanie sióstr pochodzących z Irlandii i Wielkiej Brytanii oraz przygotowanie ich do założenia klasztoru w ich ojczyźnie.

W Boże Narodzenie 1620 roku   pierwsza siostra pochądząca z Irlandii złożyła śluby wieczyste. Pięć lat później było już 5 sióstr po  ślubach wieczystch, które wyrażały chęć założenia klasztoru w ich własnej ojczyźnie.

Kilka lat później rozpoczęły one wędrówkę do swej rodzimej   Irlandii, zatrzymując się po drodze w Dunkirk i Nieuport (Północna Francja). Ostatecznie w 1629 roku  dotarły do Dublina , gdzie  były pierwszymi siostrami zakonnymii w tym mieście, po ponad stuletniej przerwie.

Ich sposób  życia szybko zaimponował innym kobietom pragnącym naśladować Chrystusa . W ciągu dwóch lat od przybycia, liczba sióstr powiększyła się o 12. Jednak tak szybki rozwój  i duży szacunek, jakim cieszyły się wśród ludzi , nie podobał się  władzom Dublina, które dały siostrom jeden miesiąc na opuszczenie murów miejskich.

Z pomocą  siostrom przyszedł rodzony ojciec przełożonej  - Matki Cicely, Viscount Dillon. Na swoich posiadłościach wybudował nowy klasztor dla sióstr, zwany Bethlehem, którego ruiny stoją do dnia dzisiejszego. Przez pierwszych  jedenaście lat klasztor rozwijał się bardzo prężnie, przyjmując pod swój dach  wiele kobiet z  zamożnych  rodzin.

Jednak dobre czasy dla klasztoru  nie trwały długo. W obliczu niebezpieczeństw zagrażającym siostrom podczas wojny w 1641 roku, zostały one poproszone o przybycie i osiedlenie się w Galway. Na tę  propozycję siostry odpowiedziały  bardzo szybko i już w następnym roku, tj 1642 przeniosły się do Galway. Działanie Opatrzności Bożej uwypukla fakt, iż kilka miesięcy później,  klasztor w Bethlehem  został spalony. Siostrom, które jeszcze  w nim  pozostały, udało się uciec i schronić  przed najeźdźcami.

Znaczącą  datą dla  Sióstr Klarysek w Galway był 10 czerwiec 1649 roku, kiedy to władze miasta nadały siostrom OILEAN ALTANAGH, jako "darmową ziemię na wieki".

Jednak w owym czasie  w Irlandii nie było spokojnie.  Cromwell, wraz ze swoją armią dotarł do Galway. Oblegane miasto poddało się w 1652 roku, a  nowy klasztor  został spalony. Siostry nie miając gdzie się udać, musiały się rozdzielić. Część z nich popłynęła do Hiszpanii, część zaś pozostała w Galway, ukrywając się w prywatnych domach i oczekując na lepsze czasy.
W 1691 roku Oliean Altanagh było pod ponownym atakiem. I tym razem również  nie oszczędzono zniszczonego już klasztoru.

Pod koniec XVII wieku siostry, ktore pozostały w Galway,  zamieszkały w wynajętym  domu przy Market Street, który, jak się okazało, stał się ich mieszkaniem na 130 lat. Okres ten nie był dla sióstr łatwy. Przez cały ten czas musiały żyć w ukryciu, stawiając czoła kolejnym zagrożeniom. Jednak to nie przeszkadzało rozwojowi współnoty, która pomimo prześladowań wzrastała w liczbie. Liczba ta była tak duża, iż w 1712 roku współnota założyła nową fundację w Dublinie.

Czasy prześladowań  ostatecznie zakończyły się 18 czerwca 1825 roku. Cztery lata później został również wydany Catholic Emancipation Act, potwierdzający ostatecznie wolność Kościoła Katolickiego  na ziemiach irlandzkich.

Tego samego roku piętnaście sióstr na czele z przełożoną Matką M. Clare French, wróciło do dawnego klsztoru na Oilean Altanagh, gdzie mogły rozpocząć już regularne  życie zakonne: z adoracją Najświętszego Sakramentu, Liturgią i klauzurą.

Z  pierwszego okresu, w którym powstało  Bethlehem Monastery pozostały nie tylko ruiny i zapiski historyczne, ale również zachowała się figura "Matki Bożej  z Betlejem" (Our Lady of Bethlehem), zwana także "Czarną Madonną". Drewniana figura przedstawia Matkę Bożą z Dzieciątkiem Jezus. Uszkodzona podczas wojny w 1641 roku, jest reliktem historii  Sióstr  Klarysek w Irlandii, oraz znakiem wstawiennictwa Maryi, którego siostry wielokrotnie doświadczyły  w kolejnych dziejach  wspólnoty.